سفارش تبلیغ
صبا

دین جوان
macromediaxtemplates for Your weblogList of Iranian Top weblogspersian Blogpersian Yahoo

نویسنده: ویستا 


واژه سده

بیشتر دانشمندان نام سده را گرفته شده از صد می دانند. ابوریحان بیرونی می
نویسد: “سده یعنی صد و آن یادگار اردشیر بابکان است و در علت و سبب این
جشن گفته اند که هرگاه روزها و شب ها را جداگانه بشمارند، میان آن و آخر
سال عدد صد بدست می آید و برخی گویند علت این است که در این روز زادگان
کیومرث، پدر نخستین، درست صدتن شدند و یکی از خود را بر همه پادشاه
گردانیدند” و برخی برآنند که در این روز فرزندان مشی و مشیانه به صد
رسیدند و نیز آمده : “شمار فرزندان آدم ابوالبشر در این روز به صد رسید .”

نظر
دیگر اینکه سده معروف، صدمین روز زمستان از تقویم کهن است، زمستان در
تقویم کهن 150 روزه و تابستان 210 روزه بوده است و برخی گفته اند که این
تسمیه به مناسبت صد روز پیش از به دست آمدن محصول و ارتفاع غلات است.

 زنده
یاد استاد مهرداد بهار معتقد است که واژه سده از فارسی کهن به معنی پیدایش
و آشکار شدن آمده و آن را برگزاری مراسمی به مناسبت چهلمین روز تولد
خورشید (یلدا) دانسته و می نویسد:
جشن سده سپری شدن چهل روز از زمستان و دقیقا در پایان چله بزرگ قرار دارد.
البته به جشنی دیگر که در دهم دی ماه برگزار می شده و کمابیش مانند جشن
سده بوده هم باید توجه کنیم که در آن نیز آتش ها می افروختند. اگر نخستین
روز زمستان را پس از شب یلدا
تولد دیگری برای خورشید بدانیم، می توان آنرا هماهنگ با جشن گرفتن در
دهمین و چهلمین روز تولد، آیین کهن و زنده ایرانی دانست. (در همه استان
های کشور و سرزمین های ایرانی نشین، دهم و چهلم کودک را جشن می گیرند) و
این واژه “
sada” (اسم مونث) که به معنی پیدایی و آشکار شدن است ، در ایران باستان sadok  و در فارسی میانه sadag بوده و واژه عربی سذق و نوسذق (معرب نوسده) از آن آمده است.


تاریخچه ی جشن سده

جشن سده که جشن پیدایش آتش است، در روز دهم بهمن برگزار می شود. از نظر
تاریخی نسبت این جشن به هوشنگ شاه داده شده است. در شاهنامه آمده است که
روزی هوشنگ شاه با همراهانش به کوهی می رفتند که ناگهان چیزی دراز، تیره
تن و سیاه دید که یک مار بود. هوشنگ شاه سنگی را برداشت و به سوی مار
پرتاب کرد که آن را بکشد. سنگ به سنگ دیگری برخورد کرد و چون هر دو سنگ
چخماق بودند، جرقه ای پدیدار شد و بوته ای آتش گرفت و مار فرار کرد. از
این رویداد هوشنگ شاه شادمان شد و خداوند را نیایش کرد که راز آتش را به
او آشکار کرده است. هوشنگ شاه آن روز را جشن اعلام کرد و این سنت تا امروز
پابرجاست.

اجراى مراسم سده

برگزارى جشن سده را مى توان به سه دوره تاریخى تقسیم کرد:

?- دوره پیش از اسلام ?- دوره بعد از اسلام ?- دوره کنونى

اجراى
مراسم سده بدین صورت است که پس از غروب آفتاب دهم بهمن ماه، سه تن از
موبدان که لباسى سفید برتن دارند، به سوى توده اى از هیزم خشک که از روز
قبل تهیه شده حرکت و گروهى از جوانان سفیدپوش هم با مشعل هاى روشن، موبدان
را همراهى مى کنند. موبدان بخشى از اوستا را که مربوط به اهمیت آتش است مى
سرایند، موبد بزرگ با آتش موجود در آتشدان و جوانان سپیدپوش با یارى شعله
هاى مشعل، هیزم را آتش مى زنند و بدینسان ایرانیان، با شادى پیروزى شعله
ور شدن آتش ، سده را جشن مى گیرند به امید اینکه تا جشن سال دیگر روشنایى
و گرمى در دلهایشان باشد به خانه بازمى گردند. جشن سده با توجه به اهمیت و
قداستى که داشته امروزه نیز در میان زرتشتیان ایرانى باشکوه و جلال گذشته،
برپا مى شود و در برخى شهرها، نظیر یزد و کرمان حتى بسیارى از ایرانیان
غیرزرتشتى نیز در مراسم آن شرکت مى کنند. آتش نزد ایرانیان سمبلى از وجود
خداوند است که همواره پاک مى کند و آلوده نمى شود و جنبش همیشگى و حرکت رو
به بالاى آن الهام دهنده انسان براى لزوم حرکت وتکاپوى به سوى خداى یگانه
است. جشن سده یا سده سوزى به صورت پراکنده در برخی شهرها و روستاهاى ایران
در دهم بهمن ماه برگزار مى شود.

 

یکی جشن کرد آن شب و باده خورد                              سده نام آن جشن فرخنده کرد

ز هوشنگ  ماند  این     سده  یادگار                             بسی  باد  چون  او دگر شهریار

کز    آباد  کردن   جهان   شاد    کرد                             جهانی  به  نیکی  از  او یاد کرد


نیایش جشن سده

 

آتش نیایش می ستایم آتش را که آفریده ی اهورا مزدا ست
ستایش پاک تو را باشد ای
آتش پاک گهر ,ای بزرگترین


بخشوده ی
اهورا مزدا ,ای فروزه ای که در خوری ستایش را. می ستایم تو را که در خانه ی
من افروخته ای

,
سزاواری ستایش و نیایش را.برابر تو می ایستم برای نیایش با همه ی آئین های دین به
دستی برسم و به
دیگر

دست چوب خوش بوی خشک که زبانه اش , روشن ,و سوزشش بپراکند بوی خوش را , و تو ای
سزاوار ستایش


بهره مند شوی از درخشندگی آن به هنگام سوختن و بوی خوش آن. در مهراب خانواده ,در آتشگاه آتشکده آتش

 
روشن و تابنده ی اهورایی زبانه می کشد. نیایشگران به درگاهش سرود می خوانند و او خواستار است
تا بهترین


چوب خوش بوی و خشک را بر بسترش نهند و درودش گویند با برسم در دست گرفته و هوم آمیخته
به شیر. درود و


ستایش به تو , ای آتش اهورا مزدا. می ستایم این روشنی پاک و درخشان را,اینک که به ما
آشکاری , توان و


نیرویمان بخشای تا بهترین اندیشه و گفتار و کردار را داشته باشیم . یاریمان ده که با بدی و
زشتی
و دروغ پیکار کنیم

روان ما را پالوده گردان از بدی و راه بی فرجامی تا شایسته ی پرستش اهورای بزرگ باشیم



گفتار نیک()

نویسنده: ویستا 



گفتار نیک()

لیست همه یادداشت های این وبلاگ
پیرهریشت
مراسم نوروزی
هفت سین
موسیقی زرتشت
به نام اهورا مزدا
[عناوین آرشیوشده]

فهرست
221974 :همه بازدیدها
24 :بازدید امروز
18 :بازدید دیروز
درباره خودم
دین جوان
مدیر وبلاگ : مهرداد شایگان[44]
نویسندگان وبلاگ :
بهرام اردشیریان[16]
سیمین فرزین
سیمین فرزین[10]
ویستا[4]
باربد آرین[2]

لوگوی خودم
دین جوان
لوگوی دوستان







لینک دوستان
تخت جمشید
پاسارگاد
تاریخچه ایران
اندیشه زرتشت و ایرانی
آذرپاد
ایران نامه
تاریخ ایران باستان
وطن یعنی نژاد پاک زرتشت
میترا
تارنگار خبری زرتشتیان ایران
اسفندگان
عکس های بازیگران سریال یوسف .جومونگ و...
صفحات اختصاص?
آوای آشنا

پهرست موضوعی نوشته ها
آدم . اَنگرَه مَینو . اهورامزدا . ایاسرم گاه . برابری شب و روز . بهدین . بهشت . پارسی . پیته شهم گاه . جهنم . حوا . دینیا ونگهویا . روح القدس . زرتشتی . زرتشتیان . سپَنتامَینو . گاتها . گاهان بار . گل . گهنبار . مزدا . مزدیسنا . مزدیسنی . میدیارم گاه . میدیوزرم گاه . میدیوشهم گاه . همس پت میدیم گاه .
بایگانی نوشته ها
سال 3747 زرتشتی
سال 3746 زرتشتی
سال 3745 زرتشتی
اشتراک